آدم درمیآمیزد .

زندگی ، همه ی جیغ های نزده و مجموع راه های نرفته است که عُـقده وار در ما جاری ست . به هر میزان که از این مجمع ِ سرخوردگی ها و آشفته حالی توجه شود آدمی را نیکوتر و انسان تر می پندارند و به هر اندازه که ، بر آنها افزون شود یا به شکلی دیگر در آید و جا پیدا کند ، آدمی را احمق و ترسناک تر میکند . گناه ما این است که از همان ابتدا راه را اشتباه رفته و بر ناکامی هامان می افزاییم و گمان میبریم اینهـا همه ، از روی قسمت و تقدیرماست .