یادداشت های روی بالکن

دلم برای 5 سال پیش تنگه ! برای تموم احمق بازیای خودم و اطرافیانم . برای پنج سال پیش که تازه پامو گذاشته بودم توی دانشگاه . با همون مانتوی مسخره ی بلند و چشمای متعجب و گشاد :)) .. برای روز اولش .. کلاس ادبیات و جمعیت ِ فیت به فیت نشسته ی توی کلاس . برای خندیدن های همه ی بچه ها . مسخره بازی ها و غصه هاش ! قایمکی حرف زدنـا و پیتزا خوردنای وسط حیاط . تفکرات ِ احمقانه ی زهرا .. ملنگ بازی های بهار . و خودم که تا تهش بیننده و نظاره گر این جریانات بودم . دلم همون درخت توت بزرگ دانشگاهـو که وسطای اردیبهشت خورد و خمیر میشد میخاد ! نه این تنه ی بریده و تنهاشو ! .. :( برای اون بیخیال...

من احمقم و احمق. میم مالکیت ـی که تهش میخوره بنا به اقتضا ی شرایطِ ، و دومین احمقِ فاقد هر حرف اضافه ، چیزیه که بعد تولد خودم ساختمش ! هرادمی اینو داره اما فکر میکنه که یکی و واحده ! اما از هم جدان . حماقت هایی که دست من نبودن و وراثتی و اعتقادی بمن رسیدن تغییر دادنشون سخته ، اما اونچه که خودم باعثش شدم و سعی توی تغیرش ندارم ، فاجعه س ! دلم میخاد با تموم این اشتباهات ، اینقدر جرات داشته باشم که ازشون حرف بزنم ـ بدتر نکنم . قایمشون کنم !! حماقت هاتونو در عین عیب زدایی ، دوس داشته باشین . اونا هستن که اسممون رو قاب میگیرن ....

میخام اینبار کسی ندونه ، کسی نفهمه غریبه ی پشت تلفن تویی ، کسی ندونه من گاهی وقتا به تو فکر میکنم . اینکه هنوزم بوی بارون و گودالای خیس اب و اسم پاییز منو یاد تو می اندازه . اینکه هنوز برای از بین بردن هرچی خاطره ست تلاش میکنم ولی با یه نشونی ازت تا ساعت ها چفت میشم یه گوشه و قطره قطره اشک میریزم . دلم نمیخواد هرگز باور کنم که تو غریبه شدی . با هرترفندی که بلدم میخندم و سعی میکنم تو مانند قطره های باران اون روز بعد ازظهر از لای دستام سُر نخوری و به زمین نریزی .....